Parafia Rzymskokatolicka
p.w. NMP Królowej Różańca Świętego
w Słupsku
ul. Dominikańska 1
76-200 Słupsk
tel. 59 842 46 75
Parafia Rzymskokatolicka p.w. NMP Królowej Różańca Świętego w Słupsku

Aktualności zobacz wszystkie aktualności

ogloszenie_projekt_3.jpg

 

Link do strony projektu: http://www.nsj.slupsk.pl/remont_index.htmll

 

Komunikat Biskupa Diecezjalnego Edwarda Dajczaka
zapraszający do modlitwy za Ojczyznę oraz pielgrzymowania
do diecezjalnego sanktuarium św. Józefa w Słupsku


Umiłowani Diecezjanie,

W roku 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości zachęcam Was do wytrwałej
i ufnej modlitwy w intencji naszej Ojczyzny. Pamiętajmy o naszej Ojczyźnie zarówno w osobistych, jak i wspólnotowych wołaniach do Pana.

Drodzy Bracia i Siostry, zachęcam Was do włączenia się w modlitwę za Ojczyznę w każdy jedenasty dzień miesiąca. Apeluję także do wszystkich chorych oraz odprawiających pierwsze piątki miesiąca, aby ofiarowali swoje cierpienia i modlitwy jako nowennę w intencji Polski. Wraz ze wszystkimi biskupami naszej Metropolii Szczecińsko-Kamieńskej proszę duszpasterzy o włączanie do modlitwy powszechnej wezwań modlitewnych za naszą Ojczyznę – Polskę, w każdą pierwszą niedzielę miesiąca, od pierwszej niedzieli marca do listopada.

Umiłowani Bracia i Siostry, chciałbym zwrócić Waszą uwagę na jeszcze jedno ważne wydarzenie – zbliża się Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. W naszej diecezji, w Słupsku, istnieje sanktuarium poświęcone św. Józefowi. Z nieocenionych duchowych względów powinniśmy na nowo odkryć potężne działanie i orędownictwo Opiekuna Świętej Rodziny.

Zapraszam wszystkich, aby w Uroczystość św. Józefa – 19 marca 2018 r. o godz. 18.00– spotkać się w naszym diecezjalnym sanktuarium w Słupsku. Liczę szczególnie na obecność mieszkańców tego miasta i okolic, ale także na tych, którzy mają osobiste nabożeństwo do
św. Józefa.

W dniu uroczystości wraz ze zgromadzonymi w sanktuarium modląc się za naszą Ojczyznę zawierzę II Synod Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej temu potężnemu Orędownikowi. Chorych i tych, którzy z innych względów nie będą mogli przybyć do sanktuarium w Słupsku, proszę
o duchowe łączenie się w modlitwie za naszą Ojczyznę i diecezję przez wstawiennictwo św. Józefa we wszystkich parafiach naszej diecezji.

 

                                   Wasz Biskup,

 

 

                                                           + Edward Dajczak

                                                 Biskup Koszalińsko-Kołobrzeski


 

s.Consolatafoto.jpg

Niesamowita historia! Bliźniaczki odnalazły się po 50 latach

Ks. Józef Brzostowski

25 grudnia 2009 Aktualizacja: 25 grudnia 2009 15:27

O historii sióstr Ireny i Janiny TVP Rzeszów zrealizowała dokumentalny film. pt. "Powiedzieli - masz siostrę”. Będzie emitowany w przyszłym roku w TVP Polonia. ©Archiwum

Irena żyje w USA. Janina w Polsce. Są bliźniaczkami. Nie wiedziały o swoim istnieniu przez 50 lat. Los sprawił, że się spotkały. - To cud - podkreślają zgodnie.

 

Najpiękniejszym dniem dla Ireny zawsze była Wigilia. Będąc dzieckiem, nie mogła doczekać się rozpakowania niespodzianek. Kiedyś dostała lalkę.

- Jak jej dasz na imię? - zapytała mama.
- Janina - odpowiedziała mała Irenka.
Matka zbladła. Zapanowała długa cisza.

Matka i córka nie przeżyją!

Irena Łukasiewicz wychowywała się w Detroit jako jedynaczka, ale zawsze czuła, że ma siostrę. Często z "nią" rozmawiała. Kupowała podwójne zabawki, nie wiedząc komu i dlaczego. Czy to były halucynacje? Jakaś niewytłumaczalna intuicja?

 


Urodziła się 1 kwietnia 1946 r. w niemieckich lagrach w Hohenfels. Jej matkę, jak wiele innych jeńców, niemieccy lekarze poddawali różnym eksperymentom. Dręczono ich wyrafinowanymi torturami. Specjalnie wytresowane psy poszarpały matce Ireny nogi.

Lekarz, który odbierał poród, orzekł: - Matka i córka nie przeżyją!
Los okazał się łaskawy. Przeżyły.

Kiedy zyskały wolność, popłynęły z wieloma polskimi emigrantami statkiem do Ameryki. Matka Ireny wspominała moment, kiedy dostrzegli ląd i Statuę Wolności. Płakali ze szczęścia. Dla nich była ona symbolem początku nowego życia.

Pierwsze kroki w Ameryce były trudne. Nie miały gdzie mieszkać, nie miały co jeść.
Przenosiły się z miejsca na miejsce. Wreszcie znalazły gniazdo w Hamtramck, dzielnicy Detroit. Przybywało tu tysiące polskich emigrantów.

Do dziś pani Irena wspomina ich dom. - Pamiętaj, jak się tu zgubisz, popatrz na wieże kościoła - przykazywała mama. - To znak, dzięki któremu przeżyjemy.

W jej pamięci pozostanie jeszcze jedno wydarzenie. Kiedyś, będąc już starszą dziewczynką, kupiła sobie dużego psa dobermana. Gdy go matka zobaczyła, zaczęła krzyczeć: - Po co kupiłaś, tak dużego psa! Czy ty wiesz, co one robiły ludziom w czasie II wojny światowej?!

Życie Ireny w Ameryce było wypełnione pracą, częstą zmianą mieszkań. Wyszła za mąż, założyła rodzinę.

Pewnego dnia ten naturalny bieg został nagle przerwany. Przez jeden tajemniczy telefon.

Pani ma siostrę

Był styczeń 1997 roku. Dzwonił ktoś do Ireny z Czerwonego Krzyża z Nowego Jorku. Głos w słuchawce powiedział: - Pani ma siostrę i to bliźniaczkę! Żyje w Polsce, jest zakonnicą.

Spadło to na nią jak grom z jasnego nieba. Polski Czerwony Krzyż odszukał jej siostrę i ustalił miejsce jej zamieszkania! Jej siostra ma na imię... Janina.

Dwie wiązanki konwalii

Środa popielcowa 1997 roku. Irena pierwszy raz dzwoni do bliźniaczki. Łamaną polszczyzną próbuje nawiązać rozmowę. Ale nie wiedzą o czym rozmawiać. Nie potrafią. Przeszkadzają łzy...

Jest kwiecień 1997 roku. Irena z mężem i rodziną godzinami czekają na lotnisku w Detroit na przylot bliźniaczki. Wokół kamery telewizyjne i tłum dziennikarzy.

To jest ich pierwsze spotkanie po 50 latach. W takich chwilach trudno cokolwiek powiedzieć. Jest wzruszenie, powitalny uścisk, parę zdawkowo rzuconych słów, milczenie. I dwie wiązanki konwalii. Bo - jak się okazuje - one obie bardzo kochają te kwiaty.

Gdy wreszcie drzwi domu Ireny zostają zamknięte przed fotoreporterami, mogą zostać tylko same. Teraz oddają się niekończącym się rozmowom, oglądaniu rodzinnych fotografii.

Doszukują się biologicznego ojca. Padają różne przypuszczenia. Kto nim był?

Przysięga na krzyż

Ale dzięki rozmowom Irena dowiaduje się o dramatycznych okolicznościach, jakie towarzyszyły ich narodzinom. Poznaje też niezwykłą historię swojej siostry.

Zostały poczęte ze zdrady małżeńskiej w obozie w Niemczech. Lekarz, który odbierał poród, przeznaczył zdrowszą dziewczynkę do adopcji. Wycieńczoną matkę z ledwie żyjąca Irenką pozostawił losowi.

Matka i adopcyjni rodzice przysięgli na krzyż o dochowaniu tajemnicy adopcji. Po wojnie Janina wraz z adopcyjnymi rodzicami pojechała do Polski. Najpierw zamieszkały w Kamieńcu Ząbkowickim, a później w Biernacicach.

Dzieciństwo upływało jej w wiejskiej sielance. Do momentu dramatycznego epizodu z sąsiadką. Wtedy to przybiegła ze szkoły rozpłakana, wołając od progu: - Ja nie jestem wasza! Jestem znajdą. Wyście mnie wzięli".

Adopcyjna mama spokojnym głosem zaczęła jej tłumaczyć: - Dziecko, znajda, to taki człowiek, który nie kocha nikogo i nie jest kochany. Ty jesteś i będziesz zawsze nasza.

Mamy radosną wiadomość!

To zapewnienie uspokoiło ją na dłuższy czas. Rodzice powiedzieli jej prawdę, kiedy miała 15 lat. Później nagle adopcyjna matka zmarła. Janina nie mogła się z tym pogodzić. Zaczęły się papierosy, alkohol i dziwne towarzystwo. Dopiero pamiętna rozmowa z ojczymem zmieniła jej życie:

- Dziecko, mama nam umarła - mówił spokojnym głosem. - Nie mamy już nikogo. A ty zaczęłaś żyć po swojemu. Jeśli będziesz miała tajemnice przede mną, to ja już tego nie przeżyje. Jeśli chcesz, to pal - dodał kładąc przed nią paczkę papierosów.

To była w życiu Janiny najlepsza lekcja pokory. Wstąpiła do zakonu sióstr pallotynek. Przybrała imię siostra Konsolata.

W zakonie przebywała już kilkanaście lat, kiedy ojciec ją poprosił, aby odszukała dokumenty potwierdzające jego pracę w niemieckich obozach. Śladów jego pobytu w lagrach zaczęła szukać zaprzyjaźniona rodzina w Niemczech.

Pewnego dnia zadzwonił telefon. Janina w słuchawce usłyszała głos: - Siostro, nie ma dokumentów potwierdzających pobyt ojca w Niemczech. Ale mamy radosną wiadomość. Siostra ma bliźniaczkę. My pomożemy ją odszukać!

Siostrze Konsolacie świat przewrócił się do góry nogami. 3,

Ja jestem ojcem...

Matka Ireny i Janiny zmarła dwa lata przed spotkaniem sióstr. Zabrała tajemnicę do grobu. Od kogo więc miały się dowiedzieć o swoim ojcu?
Po kilkudziesięciu latach pobytu w zakonie Janina w końcu zadała adopcyjnemu ojcu dręczące ją pytanie:
- Tato, kim jest nasz ojciec?

Odpowiedział: - To ty nie wiesz? Ja jestem PRAWDZIWYM WASZYM OJCEM.
Po tylu latach skrzętnie ukrywanej tajemnicy okazało się, że ojciec adopcyjny Janiny jest biologicznym ojcem bliźniaczek.

Irena spotkała go po raz pierwszy, kiedy przyjechała do niego do domu do Polski. Wtedy wypowiedział pełne żalu i goryczy słowa:
- Córko, co ja zrobiłem...

To nasze mamy wyprosiły

Dla bliźniaczek fakt odnalezienia po pięćdziesięciu latach jest cudem. Narodzone wśród wojennej zawieruchy, rozdzielone przez ocean, nie wiedziały o swoim istnieniu... A jednak się odnalazły.

Ich przypadek trafił na pierwsze strony gazet. Brały udział w wielu programach telewizyjnych. Zaproszone je do Instytutu Bioetyki w Nowym Jorku. Badania DNA potwierdziły, że są bliźniaczkami jednojajowymi.

W Detroit przy grobie biologicznej matki przytulone głowami do siebie mówiły:
- Mama Maria umarła, mama Teresa nie żyje. One są w niebie. Z nieba prosiły - wy musicie się odnaleźć!
Tak też się stało.

 

KOMUNIE ŚWIĘTE W 2018 ROKU

SZKOŁA PODSTAWOWA NR 9  13-05-2018 GODZ. 10:00

SZKOŁA PODSTAWOWA NR 6  20-05-2018 GODZ. 10:00

Copyright © Parafia Rzymskokatolicka p.w. NMP Królowej Różańca Świętego w Słupsku
Wykonanie: strony internetowe słupsk